Autentyczna srebrna moneta Licyjczyków sprzed blisko 2500 lat! - Nowości - Skarbnica Narodowa - sklep numizmatyczny

-A A+

Zaloguj

Moje konto:

801 811 800
Koszyk jest pusty

1/3 statera - unikalna srebrna moneta ze skalpem lwa sprzed blisko 2500 lat!

1/3 statera - unikalna srebrna moneta Licyjczyków sprzed ponad 2000 lat!

Twoja ocena będzie pierwsza!

0
  • cenna antyczna srebrna moneta,
  • sprzed blisko 2500 lat,
  • spuścizna starożytnej Hellady,
  • na monecie motyw ze skalpem lwa.
Pojedynczy produkt Ostatnie sztuki
1 490 zł

1/3 statera - srebrna moneta sprzed blisko 2500 lat

Stater, będący walutą Licji, należał do grupy starożytnych monet używanych w różnych regionach Grecji i na terenach od niej zależnych. W obiegu pozostawał między VIII p.n.e. a I wiekiem n.e.

Awers antycznej srebrnej monety sprzed blisko 2500 lat zdobi skalp z głowy lwa.

Na rewersie widnieje triskelion (motyw składający się z potrójnej spirali wykazującej obrotową symetrię, symbolizuje postęp i rywalizację), głowa Hermesa oraz nazwa władcy (Perikles) w języku licyjskim.

Moneta została zapakowana w eleganckie drewniane pudełko. Towarzyszy jej Certyfikat Autentyczności Skarbnicy Narodowej.


Fraktale statera z naszej oferty posiadają bardzo piękny stan zachowania. Oznacza to, że noszą ślady zużycia, na które składają się: wytarcia detali, zarysowania oraz drobne defekty mechaniczne. Na wszystkich monetach może pojawić się naturalna patyna lub zabrudzenia niezależnie od stopu metalu, z którego zostały wybite, rocznika czy sposobu przechowywania. Zjawiska te są jak najbardziej naturalne i nie wpływają na stan zachowania oraz wartość kolekcjonerską monet.

1 490 zł
Metal:
srebro
Jakość:
bardzo piękny
Waga:
3 g
Średnica:
17-18 mm
Kraj emisji:
Licja
Nominał:
1/3 statera
Rok emisji:
380-360 p.n.e.

Licja – terytorium, na którym wybijano monetę, to historyczna kraina mieszcząca się na południowo-zachodnim krańcu półwyspu Azji Mniejszej i wchodząca w skład prowincji Antalya na terenie obecnej Turcji. Niegdyś znajdowała się we władaniu Persów, Greków i Rzymian. Była częścią Cesarstwa Bizantyjskiego, a następnie Imperium Ottomańskiego.

Ten stosunkowo niewielki obszar miał strategiczne znaczenie dla państw, które władały Azją Mniejszą. Licyjskie wybrzeże stanowiło istotną część szlaku morskiego, który wiódł od Morza Egejskiego do Egiptu. W okresie starożytnym żeglowano tylko w ciągu dnia, wzdłuż linii brzegowej. Tak więc każdy statek przemierzający tę trasę musiał zawijać do któregoś z licyjskich portów.

Do legendy przeszła obrona stolicy Licji – Ksantos przed wojskami perskimi Cyrusa II Wielkiego w 546 r. p.n.e. Wojownicy licyjscy otoczeni przez liczne wojska wroga zdecydowali się na czyn zdumiewający i heroiczny.  Zgromadzili całą ludność miasta na centralnym placu. Nakazali spalić posiadany dobytek. Następnie odebrali życie kobietom, dzieciom i niewolnikom, a sami poprzysięgli walczyć do ostatniego żołnierza. Gdy zginął ostatni z obrońców, Persowie weszli do opustoszałego miasta. Być może odwaga Licyjczyków stanowiła przykład dla greckich żołnierzy walczących wiele lat później w słynnej bitwie pod Termopilami. Po podboju Aleksandra Wielkiego w dziejach Licji rozpoczął się okres hellenistyczny.

Wpływy greckie stały się dominujące, spychając niekiedy na plan drugi osiągnięcia tamtejszej ludności w wielu dziedzinach, w tym kulturze i sztuce.  W czasach greckiej hegemonii ukształtowała się tzw. Liga (lub Federacja) Licyjska, którą można uznać za jedną z pierwszych demokratycznych organizacji w dziejach. Ostatecznie w 43 roku n.e. cesarz rzymski Klaudiusz rozwiązał Ligę, a samą Licję włączył do Imperium Rzymskiego, nadając jej status prowincji.  

Rodowici Licyjczycy czasów antycznych byli ludem zamożnym, przywiązanym do tradycji, wolności i starającym się zachować neutralność. Jednym z ich osiągnięć, poza rozwojem przywołanych powyżej instytucji demokratycznych, była architektura. Do dziś na południowym wybrzeżu Turcji podziwiać można słynne licyjskie grobowce skalne.

Badania archeologiczne na terenie Licji doprowadziły do odkrycia unikalnych na skalę światową reliefów ukazujących wojnę trojańską. Co ciekawe, w społeczeństwie licyjskim obowiązywał matriarchat. Przejawiało się to m.in. w podawaniu imienia matki, a nie ojca, przy określaniu pochodzenia. Ponadto kobieta mogła przewodniczyć zgromadzeniu narodowemu, które zwoływano każdego roku.

1/3 statera - srebrna moneta sprzed blisko 2500 lat

Stater, będący walutą Licji, należał do grupy starożytnych monet używanych w różnych regionach Grecji i na terenach od niej zależnych. W obiegu pozostawał między VIII p.n.e. a I wiekiem n.e.

Awers antycznej srebrnej monety sprzed blisko 2500 lat zdobi skalp z głowy lwa.

Na rewersie widnieje triskelion (motyw składający się z potrójnej spirali wykazującej obrotową symetrię, symbolizuje postęp i rywalizację), głowa Hermesa oraz nazwa władcy (Perikles) w języku licyjskim.

Moneta została zapakowana w eleganckie drewniane pudełko. Towarzyszy jej Certyfikat Autentyczności Skarbnicy Narodowej.


Fraktale statera z naszej oferty posiadają bardzo piękny stan zachowania. Oznacza to, że noszą ślady zużycia, na które składają się: wytarcia detali, zarysowania oraz drobne defekty mechaniczne. Na wszystkich monetach może pojawić się naturalna patyna lub zabrudzenia niezależnie od stopu metalu, z którego zostały wybite, rocznika czy sposobu przechowywania. Zjawiska te są jak najbardziej naturalne i nie wpływają na stan zachowania oraz wartość kolekcjonerską monet.

1 490 zł
Specyfikacja
Metal:
srebro
Jakość:
bardzo piękny
Waga:
3 g
Średnica:
17-18 mm
Kraj emisji:
Licja
Nominał:
1/3 statera
Rok emisji:
380-360 p.n.e.

Licja – terytorium, na którym wybijano monetę, to historyczna kraina mieszcząca się na południowo-zachodnim krańcu półwyspu Azji Mniejszej i wchodząca w skład prowincji Antalya na terenie obecnej Turcji. Niegdyś znajdowała się we władaniu Persów, Greków i Rzymian. Była częścią Cesarstwa Bizantyjskiego, a następnie Imperium Ottomańskiego.

Ten stosunkowo niewielki obszar miał strategiczne znaczenie dla państw, które władały Azją Mniejszą. Licyjskie wybrzeże stanowiło istotną część szlaku morskiego, który wiódł od Morza Egejskiego do Egiptu. W okresie starożytnym żeglowano tylko w ciągu dnia, wzdłuż linii brzegowej. Tak więc każdy statek przemierzający tę trasę musiał zawijać do któregoś z licyjskich portów.

Do legendy przeszła obrona stolicy Licji – Ksantos przed wojskami perskimi Cyrusa II Wielkiego w 546 r. p.n.e. Wojownicy licyjscy otoczeni przez liczne wojska wroga zdecydowali się na czyn zdumiewający i heroiczny.  Zgromadzili całą ludność miasta na centralnym placu. Nakazali spalić posiadany dobytek. Następnie odebrali życie kobietom, dzieciom i niewolnikom, a sami poprzysięgli walczyć do ostatniego żołnierza. Gdy zginął ostatni z obrońców, Persowie weszli do opustoszałego miasta. Być może odwaga Licyjczyków stanowiła przykład dla greckich żołnierzy walczących wiele lat później w słynnej bitwie pod Termopilami. Po podboju Aleksandra Wielkiego w dziejach Licji rozpoczął się okres hellenistyczny.

Wpływy greckie stały się dominujące, spychając niekiedy na plan drugi osiągnięcia tamtejszej ludności w wielu dziedzinach, w tym kulturze i sztuce.  W czasach greckiej hegemonii ukształtowała się tzw. Liga (lub Federacja) Licyjska, którą można uznać za jedną z pierwszych demokratycznych organizacji w dziejach. Ostatecznie w 43 roku n.e. cesarz rzymski Klaudiusz rozwiązał Ligę, a samą Licję włączył do Imperium Rzymskiego, nadając jej status prowincji.  

Rodowici Licyjczycy czasów antycznych byli ludem zamożnym, przywiązanym do tradycji, wolności i starającym się zachować neutralność. Jednym z ich osiągnięć, poza rozwojem przywołanych powyżej instytucji demokratycznych, była architektura. Do dziś na południowym wybrzeżu Turcji podziwiać można słynne licyjskie grobowce skalne.

Badania archeologiczne na terenie Licji doprowadziły do odkrycia unikalnych na skalę światową reliefów ukazujących wojnę trojańską. Co ciekawe, w społeczeństwie licyjskim obowiązywał matriarchat. Przejawiało się to m.in. w podawaniu imienia matki, a nie ojca, przy określaniu pochodzenia. Ponadto kobieta mogła przewodniczyć zgromadzeniu narodowemu, które zwoływano każdego roku.